Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Πρόγραμμα «Κυριακή στην Πάρνηθα»


Επόμενη συνάντηση Κυριακή 22 Νοεμβρίου.
Όποιος έχει κάποια απορία να στείλει μήνυμα στο kiriakistinparnitha@seoathinas.gr

Διαδρομή: Μον Παρνές – Μπάφι – Πηγή Σκίπιζα – Παρατηρητήριο – Διάσελο κορυφών (από την πίσω μεριά) Μπάφι – Μον Παρνές.

Το περπάτημα ξεκινάει στις 9.30 έξω από το Μον Παρνές. Η ανάβαση θα γίνει με το τελεφερίκ (δεν έχει εισιτήριο).

Τόπος συνάντησης: 9.30 έξω από το Μον Παρνές. Όσοι θέλουν μπορούν να περιμένουν μέχρι τις 9.00 στο πάρκιγκ του τελεφερίκ έξω από την είσοδο του κτιρίου. Θα συναντηθούν με τον Π. Βεντίστα ή τον Π. Σεμιτάκη

Σε περίπτωση που δεν δουλεύει το τελεφερίκ θα συναντηθούμε στο πάρκιγκ και θα αλλάξουμε διαδρομή.

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Ellmauer Halt09

Εικόνες (όχι ) από μία έκθεση... αλλά από την Αυστρία

Ανάβαση στο Ellmauer Halt 2344m.

Ξημέρωσε η Δευτέρα 24 Αυγ, το πρόγραμμα έλεγε ορειβασία. Το βουνό, το ψηλότερο της περιοχής του Wilder Kaiser, το Ellmauer Halt ( 2344 μ.)


Πρωινό στο ”stube” της φάρμας στις 7:00,. Πήραμε τις τελευταίες πληροφορίες για τον καιρό (η πρόβλεψη για καλό καιρό δεν είχε αλλάξει) και στις 8:00 αναχώρηση

Είχαμε κανονίσει ο Κίθ (ο οδηγός μας για το ΜΤΒ, επίσης γνωστός και ως «κιθαρίστας» ) να μας αφήσει με το βαν του στην αφετηρία της διαδρομής ( και ουσιαστικά μέχρι εκεί που πηγαίνει το αυτοκίνητο από το χωριό του Ellmau) και από εκεί θα ανεβαίναμε σε καλά σηματοδοτημένο μονοπάτι.

Η αφετηρία της κλασσικής διαδρομής της ανάβασης ήταν σε ένα εστιατόριο/ σαλέ το Wochenbrunner Alm, που βρίσκεται στα 1.085m.

Από το σημείο αυτό ( με άνετο πάρκινγκ) ξεκινά προς τα βόρεια ένα μονοπάτι που μπαίνει κατευθείαν μέσα στο δάσος από τα έλατα που σκεπάζει όλη την κάτω πλευρά της οροσειράς του Wilder Kaiser.

Ο ήλιος ανέβαινε γρήγορα και λαμβάνοντας υπ όψιν ότι θα ανεβαίναμε το βουνό από τα νότια, η σκιά των δέντρων ήταν ευχάριστο δώρο!

Το μονοπάτι ανηφορίζει αρκετά απότομα για το ύψος που βρισκόμαστε αλλά είναι εξαιρετικά καλά σηματοδοτημένο

Η ομάδα σιγά – σιγά πιάνει ρυθμό στο περπάτημα και απλώνεται. Από πίσω μας υπάρχει μία παρέα τριών Αυστριακών που περπατάνε σταθερά και σε λίγο μας προσπερνούν…. Δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε.
Έχω πιάσει μία ενδαφέρουσα συζήτηση με τον Gaston για την εξέγερση του Wilhemhafen και την Δημοκρατία της Βαϊμάρης μέσα στην σκιά. Ιστορική συζήτηση ανάμεσα στα πυκνά τυρολέζικα έλατα !!!

Ο Coach, o Pro και ο Karakots, σωστά παρατηρούν ότι το μονοπάτι μοιάζει σε σημεία με ανάβαση στο Όλυμπο.

Συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε μέχρι που βγαίνουμε από την σκιά. Κάνουμε την πρώτη στάση όχι γιατί την έχουμε ανάγκη αλλά διότι λείπουν ο Pro και ο Λουί !!!
Μα που πήγανε? Είναι δυνατόν να χάθηκαν στο μονοπάτι ?

Τους περιμένουμε μέχρι που εγώ και ο Ratman αποφασίζουμε να προχωρήσουμε μέχρι το καταφύγιο που ξέραμε ότι υπάρχει πιο πάνω.


Μετά από 45 λεπτά φτάνουμε στο καταφύγιο , στο Grutten Hütte, στα 1.620 m. Τι καταφύγιο δηλαδή …ένα κανονικό εστιατόριο , πεντακάθαρο και με εκπληκτική θέα από την βεράντα του.

Πίνουμε νερό και περιμένουμε του υπόλοιπους πριν παραγγείλουμε καφέ.
Οι άλλοι αφού βρήκαν τους δύο που είχαν στρίψει λάθος πίο χαμηλά και είχαν βγεί από το μονοπάτι , ήρθαν στο καταφύγιο.
Πίνουμε καφέ, βλέπουμε τα ψηλότερα βουνά στο ορίζοντα στα νότια παρατηρούμε τις παρέες που ανεβαίνουν ( και μερικές που ήδη κατεβαίνουν!) και παρατηρούμε την ορθοπλαγιά που μας περιμένει πιο πάνω.


Υπέροχη γεύση καφέ στα 1600μ !!! :-)

Μετά από τον καφέ και την ξεκούραση, ζαλωνόμαστε πάλι τα σακίδια και ανηφορίζουμε ( στο πάντα καλά σηματοδοτημένο μονοπάτι) με βόρεια κατεύθυνση, για την βάση της ορθοπλαγιάς.

Διασταυρωνόμαστε με ένα ζευγάρι ενός Γάλλου και μιάς Αυστριακής που κατεβαίνουν. Τους ρωτάω για την διαδρομή πιο πάνω και αν φυσάει στην κορυφογραμμή. Οι τύποι δεν είχαν ανέβει μέχρι εκεί διότι ο Γάλλος φοβόταν την ferrata πού είχε ψηλότερα.

Προχωράμε …

Φτάνουμε σε ένα πλατώ που έχει συγκρατήσει ακόμα χιόνι από τον χειμώνα. Πατάμε στα ίχνη που βλέπουμε και φτάνουμε στη βάση της ορθοπλαγιάς από τα δεξιά όπως την βλέπουμε. Εκεί βρίσκουμε τρία άτομα ( οδηγός και δύο ορειβάτες ) που έχουν σταματήσει και βάζουν τα μποτριέ τους με τα via ferrata kits ! ( Από τώρα? )

Ανηφορίζουμε στο μονοπάτι που είναι πλέον απότομο και έτσι κερδίζουμε ύψος γρήγορα. Ο Gaston και ο Ratman αποφασίζουν να μην ακολουθήσουν ( και καλά έκαναν) και αποφασίζουν να γυρίζουν πίσω στο Grutten Hütte, όπου θα δουν αργότερα διάσωση μίας πεζοπόρου με ελικόπτερο! Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε….

Κινούμαστε πλέον με δυτική κατεύθυνση σε στενό και απότομο μονοπάτι παράλληλα με τον βράχο που κρέμεται από πάνω μας. Σχολιάζω με τον Coach τις διαδρομές που υπάρχουν στον κάθετο βράχο μέχρι την κορυφή.
Ουσιαστικά, ένα σύστημα από πατάρια μας φέρνει στο πρώτο σημείο που βρίσκουμε συρματόσχοινο. Σταματάμε και φοράμε τα μποτριέ μας και τα αυτοσχέδια via ferrata κίτ με τα καραμπίνερ ασφαλείας και τις λανιέρες.

Όλοι έτοιμοι ? Ναι…. Γραπώνουμε το συρματόσχοινο και εμπρός για πάνω…

Η διαδρομή γίνεται βήμα το βήμα πιο αέρινη, χωρίς να γίνεται όμως επικίνδυνη.

Από πάνω μας βλέπουμε σχοινοσυντροφιές που προπορεύονται παίζουν κρυφτό ανάμεσα από τα βράχια της διαδρομής. Το τοπίο επιβλητικό, από κάτω μας σαν ζωγραφιά η κοιλάδα του Wilder Kaiser και τα χωριουδάκια του Sheffau και Ellmau.

Κάνουμε μία στάση για ένα σνάκ σε ένα ευρύχωρο σημείο κάπου στα μέσα της διαδρομής. Εκεί που τρώμε τις μπάρες έχουμε επισκέψεις….αλπικά κοράκια που παίζουν μαζί μας , περιμένοντας κάποια ψίχουλα από τα σκάκ.
Στο βάθος και χαμηλότερά μας ακούμε και σε λίγο βλέπουμε ένα ελικόπτερο. Μου θυμίζει το Σαμονί πέρυσι και τις περιπολίες του PGHM σε όλο το μασίφ του Λευκού Όρους. Μετά θα μάθουμε ότι το ελικόπτερο προσπαθούσε να προσγειωθεί στο Grutten Hütte για να παραλάβει μία πεζοπόρο που είχε πέσει και τραυματιστεί ( ελπίζω όχι σοβαρά).

Τελοσπάντων, μετά την ξεκούραση σηκωνόμαστε και ξεκινάμε πάλι για πάνω, με κατεύθυνση βόρειο ανατολική . Με το που στρίβουμε στον βράχο βλέπουμε το χαρακτηριστικότερο κομμάτι της διαδρομής. Μία σκάλα με σιδερόβεργες πακτωμένες στον κάθετο βράχο σε μορφή και αλληλουχία σκαλοπατιών – δίπλα στο συρματόσχοινο. Είχαμε φτάσει στην Gamsängersteig .

Στην πάνω άκρη της υπάρχει μία παρέα που βλέποντας εμάς – 6 άτομα – να ξεκινά από κάτω να ανεβαίνει , περιμένει ( και πολύ καλά κάνει!) . Είμαι τελευταίος και για να μην τους την «σπάσω» κάνω γρήγορα… με που φτάνω ρίχνω ένα χαμόγελο και ένα “danke”…
Από πάνω κατηφορίζουν και άλλες παρέες… έχει κόσμο σήμερα το βουνό παρόλο που είναι Δευτέρα!

Φτάνουμε σε ένα κάθετο σημείο που με τεράστια καφιά πάνω στον κάθετο βράχο ( προφανώς ήταν βοηθητικά σκαλοπάτια . Τα ανεβαίνουμε και στο τέλος τους, πίσω από έναν μεγάλο βράχο , βρίσκουμε ένα άλλο συρματόσχοινο που κατέληγε σε σκάλα ( ήταν το μονοπάτι για την κάθοδο!).
Η ανηφόρα συνεχίστηκε για κάμποσο ακόμα μέχρι που φτάσαμε σε ένα καταφύγιο – το Babenstuber Hütte – ένα ξύλινο σπιτάκι που ήταν πεντακάθαρο! Σφηνωμένο ακριβώς κάτω από την κορυφογραμμή ήταν το καταφύγιο ανάγκης που ευτυχώς δεν θα χρειαζόμασταν εκείνη την ημέρα!
Βλέπαμε πλέον τον σταυρό της κορυφής, λίγα μέτρα εύκολης ανάβασης έμεναν μέχρι εκεί. Ξεκλιπάρω από τον συρματόσχοινο το καραμπίνερ μου και με δύο βήματα βρίσκομαι επιτέλους στην κορυφή!
Υπέροχη αίσθηση !!! Δίνουμε συγχαρητήρια ο ένας στον άλλον και απολαμβάνουμε το τοπίο…. Κάποιοι βγάζουν τηλέφωνα ! η T-mobile Austria έχει πολύ καλή κάλυψη!
Όλοι αρχίζουμε να φωτογραφίζουμε και να κοιτάμε τα βουνά τριγύρω. Είναι όλα γύρω στα 2200μ αλλά στο βάθος φαίνονται και το Gross Glockner και το Gross
Venediger τα δύο ψηλότερα βουνά της Αυστρίας – ίσως του χρόνου να είμαστε εκεί …ποιος ξέρει …..

Στην κορυφή υπάρχει ακόμα μία παρέα εκτός από την δική μας. Μου ζητάνε να τους βγάλω φωτογραφία και πριν φύγουνε τους δίνω την φωτογραφική μου για να μας βγάλουν όλους μαζί στην κορυφή. Πάνω μας και πέρα στην κοιλάδα υπάρχουν μερικά ανεμόπτερα που χαϊδεύουν τα θερμικά και απομακρύνονται , ίσα που ακούμε τον ψίθυρο από τα μεγάλα φτερά τους .
Μόνο αυτοί έχουν καλύτερη θέα από εμάς !!!
Καθόμαστε λίγο ακόμα και μαζεύουμε τα σακίδιά μας, ετοιμαζόμαστε για κάτω.

Η διαδρομή μας για κάτω θα ήταν από τα ίδια εκτός από το κομμάτι με την κάθετη σκάλα που είχαμε δει στην άνοδο.

Το πρόγραμμα έλεγε απαραιτήτως στάση για weissbier στο Grutten Hütte

και μετά για πιο κάτω όπου θα τηλεφωνούσαμε στον «κιθαρίστα» να έρθει να μας πάρει.

Περίπου 10 ώρες από την στιγμή που ξεκινήσαμε το πρωί , ήμασταν κάτω στην αφετηρία της διαδρομής , κουρασμένοι


αλλά γεμάτοι ( και όχι μόνο από μπύρα και λουκάνικα!) .

Botsis D.

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

ARCO 09 I

Στο Arco, όπως και πέρσι, ήταν τις 2 πρώτες εβδομάδες του Αυγούστου η Μαρία Δάβαρη και ο Θοδωρής Γράσσος, παρέα με τον Κυριάκο Κιζιρίδη, ενώ τις πρώτες μέρες ήταν και η Βούλα Σιδερίδου.

 Η παρέα επικεντρώθηκε σε διαδρομές πολλαπλών σχοινιών και επανέλαβε τέσσερις διαδρομές, συνολικού αναπτύγματος 1.020 μέτρα.

Ειδικότερα στις 3 Αυγούστου σκαρφαλώθηκε από τους Θοδωρή Γράσσος, Βούλα Σιδερίδου και Κυριάκο Κιζιρίδη, η Διαδρομή Kane Trippa, στην Ορθοπλαγιά Parrete Zebratta. Πρόκειται για μια διαδρομή 200 μέτρων με περάσματα στο VI- και τις εύκολες σχοινιές να γλιστράνε, ιδιαίτερα προς τις τελευταίες σχοινιές όταν και έβρεξε για τα καλά.

Στις  6 Αυγούστου σκαρφαλώθηκε η διαδρομή              Orizzonti Dolomitici στην Ορθοπλαγιά του Picol Dain (300 μέτρα, V+), από τους Θοδωρής Γράσσος και τον Κυριάκο Κιζιρίδη.

Την επόμενη μέρα πραγματοποιήθηκε ανάβαση στην ορθοπλαγιά που υψώνεται δίπλα στο camping και δεσπόζει δίπλα από το Arco. Επιλέχθηκε μια από τις εύκολες διαδρομές του Monte Colordi, στο πεδίο Rupe Secca Est. Έτσι οι Θοδωρής Γράσσος και Κυριάκος Κιζιρίδης σκαρφάλωσαν τη διαδρομή Cinque Stagioni, αναπτύγματος 180μ και δυσκολία VI-.

Τέλος, στις 11 Αυγούστου, λίγο πριν την αναχώρηση, σκαρφαλώθηκε από τους Θοδωρή Γράσσο και Κυριάκο Κιζιρίδη η διαδρομή Amazzonia, στην ορθοπλαγιά Picol Dain. Πρόκειται για γραμμή παράλληλη της Orizzonti Dolomitici συνολικού αναπτύγματος 340 μέτρα και δυσκολία στο VI, ολοκληρώνοντας τις προσπάθειες στην περιοχή για το φετινό καλοκαίρι.

Ραντεβού του χρόνου καθώς έμειναν πολλά project… κρίμα που οι διακοπές κρατάνε τόσο λίγο!

Θ.Γράσσος

 

 


Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΥΨΟΜΕΤΡΟ


Κάθε έτος όλο και περισσότεροι άνθρωποι ταξιδεύουν σε περιοχές του κόσμου με μεγάλο υψόμετρο για διάφορους λόγους, τουριστικούς ή φυσιολατρικούς. Καθώς η πρόσβαση σε τέτοιες περιοχές γίνεται όλο και πιο εύκολη και γρήγορη, το ενδεχόμενο ενός δυσάρεστου ταξιδιού λόγω νοσημάτων που σχετίζονται με το υψόμετρο δεν είναι πια σπάνιο. Τόσο έμπειροι, όσο και μη έμπειροι, γυμνασμένοι ή απροετοίμαστοι ταξιδιώτες εκτίθενται στο υψόμετρο αυξάνοντας την πιθανότητα να νοσήσουν ή και να πεθάνουν αδίκως από τα νοσήματα που εμφανίζονται στο υψόμετρο.

Δύο οργανισμοί με κοινό ενδιαφέρον για τα ταξίδια σε μεγάλο υψόμετρο και για την ιατρική του μεγάλου υψομέτρου, η Medical Expeditions και η Medex εξέδωσαν αυτό βιβλίο, το περιεχόμενο του οποίου αποτελεί ένα σύνολο γενικών κατευθυντήριων οδηγιών, που στηρίζονται στην τρέχουσα γνώση, με στόχο να ενημερωθούν όσοι ανεβαίνουν στο υψόμετρο για τους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσουν.

Το παρόν βιβλίο υπάρχει η δυνατότητα να το βρείτε ΔΩΡΕΑΝ στα Αγγλικά και στα Ελληνικά στην ιστοσελίδα της MEDEX και στον σύνδεσμο

http://www.medex.org.uk


http://medex.org.uk//medex_book/about_book.php



Θεοχάρης Συνειφακούλης

Ειδικός Παθολόγος

Diploma in Mountain Medicine

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ

Βουνό πολύπαθο από κάθε άποψη. Παρόλα αυτά έχει ακόμα τα μικρά του μυστικά και τις ομορφιές του. Στον χάρτη που ακολουθεί υπάρχουν μερικά μονοπάτια στα οποία μπορείτε να περάσετε ένα ευχάριστο απόγευμα..(ο προσανατολισμός του βουνού παρέχει υπέροχη θέα προς την πόλη ιδίως κατά την δύση.).
Οι χαρακτηριστικές διαδρομές είναι δύο
Η πρώτη ξεκινάει από την νέα Πεντέλη και ανεβαίνει στην σπηλιά του νταβέλη. η διαδρομή κινείται σε έναν παλιό χωματόδρομο περνώντας μέσα απόν μερικά εγκαταλελειμμένα λατομεία. Το τελευταίο κομμάτι όπου βγαίνει στην σπηλιά είναι μόνο σωσμένο κομμάτι του αρχαίου μονοπατιού από το οποίο κατέβαζαν τα μάρμαρα με τα οποία φτιάχτηκε ο Παρθενώνας και άλλα αρχαία μνημεία.
Η δεύτερη διαδρομή ξεκινάει από την αρχή του δρόμου Π.Πεντέλης - Ν.Μακρης και ανηφορίζει μέχρι το εκκλησάκι των Αγ.Ασωμάτων. Πραγματικά όμορφη διαδρομή. Μπορείτε να συνεχίσετε έως την κορυφή "Σκύλος" (στην πραγματικότητα είναι "άγνωστη" απλά κάποτε μας είχε ακολουθήσει ένας σκύλος από τον δρόμο μέχρι πάνω οπότε την ονομάσαμε "Σκύλο"...). Είναι η πρώτη χαρακτηριστική κορυφή ανατολικά της κύριας κορυφής, μακρυά από τα λατομεία.
Άλλα σημεία άξια επισκέψεως είναι η Πυριζα που βρίσκετε λίγο βορειότερα με θέα προς την λίμνη του Μαραθώνα, ο Αγ.νικόλαος στα ανατολικά, ο καταρράκτης και το Βαγιάτι.

antstratis


View Larger Map

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

"Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ" μέσα σε ένα βράδυ

φίλοι μου
εχθές, Δευτέρα βράδυ, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω στον κινηματογράφο Ολύμπιον την πρώτη επίσημη προβολή ενός εξαιρετικού ντοκιμαντέρ, στα πλαίσια του 11ου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο τίτλος του φιλμ είναι "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ", του Παύλου Τσιαντού.
Αποτελεί μια μοναδική κινηματογράφηση για τα ελληνικά δεδομένα, της προετοιμασίας και της τελικής προσπάθειας της ελληνικής ομάδας ορειβατών που ανέβηκε το Έβερεστ πριν απο 5 χρόνια. Τόσος χρόνος χρειάστηκε για να επεξεργασθεί το υλικό μέχρι να δούμε το φιλμ εχθές, και να ζησουμε την ομορφιά των εικόνων από τα 7000+ μέτρα, την ψυχολογία, τη μοναδικότητα του να βρίσκεσαι εκεί, τη χαρά, τις δυσκολίες, τους κινδύνους, τη συναισθηματική φόρτιση, την βαριά αναπνοή, τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα που μπορούν να συμβούν...
Δεν θα μείνω σε αυτό καθε αυτό το επιχείρημα της ανάβασης, αλλά στο φιλμ του Παύλου - μέσα από ένα εξαιρετικό μοντάζ πετυχαίνει μέσα σε μιάμιση ώρα να μας ταξιδέψει σε ένα κυριολεκτικά αλλο κόσμο...
Κατα τη γνώμη μου το φιλμ δεν αναφέρεται μονο στην ορειβατική κοινότητα. Αναφέρεται σε κάθε άνθρωπο που θα ήθελε να δει από την οθόνη ενός κινηματογράφου μοναδικές εικόνες από το Έβερεστ και την ευρύτερη περιοχή και πολιτισμό, που απέχει πολύ από το δικό μας (αν λέγεται πολιτισμός) τόσο σε εξέλιξη όσο και σε φιλοσοφία, να δει πολλά άλλα που δεν μπορώ να σκεφτώ τώρα...
Δεν θέλω να αναφέρω περισσότερα.
Περισσότερες λεπτομέρειες για το φιλμ μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα του φεστιβάλ για το συγκεκριμμένο έργο:
Όσοι είσαστε στη Θεσσαλονίκη, μην χάσετε την μοναδική αυτή ευκαιρία της δευτερης και τελευταίας προβολής (στα πλαίσια του φεστιβάλ) για την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009, αίθουσα ΣTAYPOΣ TOPNEΣ (στο λιμάνι), στις 19:30.
φιλικά,
Α. Ρεπούλιας

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ / Έκθεση "ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ" στο ΜΕΤΡΟ του Συντάγματος


Παρακαλώ μεταβιβάστε την πρόσκληση ηλεκτρονικά σε όλα τα μέλη σας και θα ήταν χαρά μας να σας υποδεχτούμε και να σας ξεναγήσουμε και στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΟΥΝΑ μέσω της Τέχνης αυτή τη φορά, μια και ως βίωμα όλοι του Συλλόγου σας φαντάζομαι ότι θα τα έχετε χιλιοπερπατήσει.

Για οτιδήποτε συμπληρωματικό θελήσετε, είμαι στη διάθεσή σας.

Μαίρη Ναζλίδου / τηλ. 6978009081

Επιμελήτρια Έκθεσης «ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ»







Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ, η ταινία!!


ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ ΣΤΟ ΕΒΕΡΕΣΤ
(OLYMPUS TO EVEREST)

Με το ύψος του να φτάνει τα 8.850 μέτρα, το Έβερεστ είχε απωθήσει τρεις
Ελληνικές προσπάθειες για μια επιτυχημένη ανάβαση στη Στέγη του Κόσμου
κατά τη δεκαετία του 1990. Όμως στις 16 Μαΐου του 2004 η πρώτη αμιγώς
Ελληνική αποστολή κατάφερε να φτάσει στο ζενίθ της γήινης λιθόσφαιρας.
Η προσπάθεια και το χρονικό της ανάβασης από τις ημέρες της προετοιμασίας
στο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας τον Όλυμπο, μέχρι και την ανάβαση στη
Στέγη του Κόσμου αποτελούν το θέμα της ταινίας του Παύλου Τσιαντού
“Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ”.
Ο δύο φορές βραβευμένος στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
εικονολήπτης και σκηνοθέτης, κατάφερε να κουβαλήσει την κάμερα του μέχρι
την κορυφή και να τραβήξει μοναδικά πλάνα από εκείνη την ιστορική για την
Ελλάδα ημέρα.
Η ταινία παρουσιάζει με μεγάλη λεπτομέρεια την πορεία της αποστολής και
δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις αναπάντεχες μεταβολές της ψυχολογικής
κατάστασης και στη διαρκή σωματική φθορά που χαρακτηρίζουν τις αναβάσεις
στα ψηλότερα βουνά της Γης.
Είστε όλοι καλεσμένοι.
-----------------
Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ, η ταινία!!
Η πρεμιέρα της ταινίας του Παύλου Τσιαντού θα γίνει στο 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης:

τη Δευτέρα 16 Μαρτίου 22:30
στην αίθουσα Ολύμπιον (πλατεία Αριστοτέλους)

και την Τετάρτη 18 Μαρτίου 19:30
στην αίθουσα Σταύρος Τορνές (Προβλήτα 1, λιμάνι Θεσσαλονίκης)


Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Κάλτσα



φίλοι μου,
πρόσφατα είχα την ευκαιρία να ανακαλύψω ένα νέο μέρος με άπειρες δυνατότητες για σκαρφάλωμα... Το οφείλω στο φίλο Νίκο Κρούπη, ο οποίος κι αυτός μόνο απο μακρυα το ειχε εντοπίσει... Το μέρος βρίσκεται στο Παλαιοχώρι, ενα χωριό μέσα σε μια τόξο από βουνά.. κοντά στην Ελάτη Τρικάλων. Σας στελνω 2 φωτο για να καταλάβετε τι εννοώ, η μια πανοραμικη 180μοίρες και η φωτο δεν λεει πολλά.. και η άλλη zoom το βουνό Κάλτσα, όλα γύρω από το χωριό Παλαιοχώρι, κοντά στην Ελάτη και το Κόζιακα.... Το μέρος δεν παίζεται... Με το Νικο δοκιμασαμε, αν και αργα (σχεδον μεσημεριαζε) να μπουμε σε μια πλαγια, σκαρφαλωσαμε λιγο, κατω απο εξαιρετικες συνθήκες, και σιγουρα θα ξαναπαμε συντομα. Το βουνο μας περιμενει, παντα με προσοχη και σεβασμο ;-)
Οποιος ενδιαφερεται ας ενημερωσει λοιπον !
χαιρετισμούς από Θεσσαλονίκη,
Αρης Ρεπούλιας


--
ΣΕΟ ΑΘΗΝΑΣ
Καλλιδρομίου 41 - ΤΚ 10181 - ΑΘΗΝΑ
τηλ:2103834817
www.seoathinas.gr